Takvimden bir gün bir gün daha eksilirken,her gün bir ölçü daha az hatırlamak anıları serbest bırakıp bugünden uzakta, geçmişte yaşamasına devam ettirmek,tıpkı bir trenin arkasından el sallayan bir silüet gibi bazen acıtan,bazen de yeni bir istasyonda yeni anıları oluşturmayı bekleyen biraz çaba gerektiren bir süreç var ki adı yok her gün daha unutulası...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder