Pıt ,pıt,pıt,pıt ,pıt...Yağmur damlalarının cama dokunuşunun sesi her yerde aynıymış bak...Pıt ,pıt sessizlik...Bazısı birikince yanaklardan süzülürmüş gibi yoluna devam eden bazısı ise akşamdan kalma bir buluttan düştüm der gibi zikzaklar çizen pıt pıt...
Bugünde sorumluluk yokmuş gibi yaşamalı dedim,çıkmadım dışarı.''Sıkılmadın mı hiç?'' dedi.Oda küçük,düşünceler büyük ben çıkmasam onlar çıkıyor dışarı.'' dedim.
-Neden içeride ters bir şemsiye açtın,n'apıyorsun?
-Islanmak değil endişe ettiğim,4 duvar birde tavan eşlikçim ,somut olmasa da kaçan düşüncelerimi avlıyorum,pratik değil hatta delice ama yinede bir yardımı oluyor.
Pıt,pıt sokakta bir golden retriever düşen damlalar altın tüylerinde parlıyor,pıt pıt ıslak burnuna düşüyor.2 kişi konuşuyor ayrı yönlere bakıp vedalaşıyorlar,sonrası kopuk,hayat onlara ne getirecek bilmesemde hayalini kurarım bazı bazı.
Yağmur yağarken camdan bakmak ,balıkların olmadığı bir akvaryuma dışarıdan bakmak gibi,dekorları hep aynı,yaşayanları farklı,suyuda değişiyor bak,elinde bir fincan kahve ile seyir zevki de var.
Pıt pıt...dağınık masamda kırmızı,beyaz şeritli kedili kolye,şeritleri dağılıyor,2 renkli diş macunu gibi...Pıt pıt dağınık masa dağınık düşüncelermiş,bu bahane de toplamamak için,ya boş olsaydı?Sorumluluk yok bugün ne güzel...Bugün güzel bir gün...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder